سلام دوستای عزیزم

ممکنه دیر به دیر بیام  شایدم نیام

دلم براتون تنگ میشه ولی فراموشتون نمی کنم

.

.

.

.

.

فکر نکنین دیگه بر نمی گردما ... میام اما .................................

چه خبر!؟

☺ من هر روز در تلاشم تا

خاطرم بماند،

و تو هر شب دعا می کنی

که فراموش کنی!

خاطرات مان، چه بلا تکلیف اند !!!

☺ برای اثبات بهترین بودنت،

چند رای باید خرید

تا انتخابات قلب تو

عادلانه برگزار شود؟!!

☺ دلم برای جنگ های لوله خودکاری

دلم برای شیطنت های کودکی

وایستادن های مکرر

پشت در دفتر

دلم برای معلم هایی که عاشقانه

آزردنم

و عشق هایی که بی بهانه آزردم شان

و از همه بیشتر

دلم برای خدا تنگ شده است.

☺ می گویی برای قلبت دامی پهن کرده ام،

تا دوباره عاشقت کنم.

" عزیزکم. کسی این گونه تا به حال  ...

کلاغ هم نگرفته !!! "

☺ مقابل پنجره ات نرده کشیده ای

تا عاشقانت دخیل ببندند!

و من بیم ناکم از

کلیدی که قفل احساست را بگشاید،

و دستی که پنجره ات را !!!

☺ دیر زمانی است که سکوت کرده ای!

عاشق طوفان پس از این آرامشم.

چیزی بنویس.

حرفی بزن.

این بار نپرس، تو بگو " چه خبر؟! "

  شايد

يه روزي

                                     يه جايي

      يه چيزي

                      يه کسي

                                                     يه جوري

            صبر داشته باش

                        صبر داشته باش

                                    صبر داشته باش

                                                    ................

اشك ها يم را در كوچه ريختم

همه چترها باز شدند

فقط تو

به خاطر من خيس شدي                                                                            

چشم به راهت مي نشينم.

شايد

 از عابري كه روزي از كوچه پس كوچه هاي قلبت

عبور كرده يادي كني

شايد از كبوتري كه روزي از لبه پنجره نگاهت دانه اي بر چيد

سراغي بگيري

هنوز سردرگم روزهاي بي توام.

سلام اي غروب غريبانه عشق

سلام اي طلوع سحر گاه رفتن

سلام اي غم لحظه هاي جدايي

خداحافظ اي شعر شبهاي روشن

خداحافظ اي قصه عاشقانه

خداحافظ اي آبي روشن عشق

خداحافظ اي عطر شعر شقايق

خداحافظ اي همنشين هميشه

خداحافظ اي داغ بر دل نشسته

تو تنها نمي ماني اي مانده بي من

تو را مي سپارم به دلهاي خسته

تو را مي سپارم به ميناي مهتاب

تو را مي سپارم به دامان دريا

اگر شب نشينم اگر شب شكسته

تو را مي سپارم به روياي فردا

به شب مي سپارم تو را تا نسوزد

به دل مي سپارم تو را تا نميرد

اگر چشمه واژه از غم نخشكد

اگر روزگار اين صدا را نگيرد

خداحافظ اي برگ و بار دل من

خداحافظ اي سايه سار هميشه

اگر سبز رفتي اگر زرد ماندم

خداحافظ  اي نو بهارهميشه

حرفهاي ما هنوز نا تمام

  تانگاه  مي كني وقت رفتن است

باز هم همان حكايت هميشگي   

  پيش از آنكه با خبر شوي

  لحظه عظيمت تو نا گزير مي شود

آي...آي دريغ و حسرت هميشگي

ناگهان چقدر زود دير مي شود

حادثه ي من وتو

مهرباني هايت را ديده ام

نه در خواب

كه در بيدارترين لحظه هاي آبي بودنت

و آمده ام كه بمانم.

اگر ماندن را بخواهي

از تو ابديتي خواهم ساخت

كه عشق

اول و آخر حادثه من و تو باشد

و دل

هديه اي كه هميشه در تصرف چشمهايت

خواهد بود.

مرور خاطرات

در هجاي رفتنت

دل به هيچ واژه اي نبسته ام

باز هم فقط تويي

كه مي پرستمت

گر چه در مرور خاطرات تو

حسي از حضور ناب دوست داشتن

در خطوط قلب آسماني ات نديده ام

ولي من از

عاشقانه هاي بودنت

باوري نخواستم

غير مهرباني قشنگ چشمهاي تو

خنده نگاه آشناي تو

     پاييز اي زيباي غمگين اي تو رنگ آرزوهايم7

 من نيز مانند تو در جمع خودم تنهاي تنهايم7

  غمگيني ات را دوست دارم با تمام آرزوهايت7

  غمگيني ام را دوست داري با تمام آرزوهايم7

 كوچ پرستو هاي تو يادآور ميعاد باور ها ست7

  پاييز همراه تو هر جايي كه خواهي رفت مي آيم7

 خدايا مي خواهم كه سر بر آسمان راز و نياز بگذارم و به سان ابر بهار زار

بگريم تا عقده هاي فشرده در دل را آرام كنم  و در اين تاريكي چشم به نور

 تو روشن نمايم الهي سوزيست در دل و جوشيست در رگ كه از عصاره جانم

سرچشمه گرفته و در ناب ترين لحظه كه لحظه ي نياز بر آستان خدايي توست

قلبم را ميدرد.و تنها تو را مي خواند اي به عظمت بي همتا ، واي به كرامت

 بي منتها .

خدايا ، خداوندا ! شكر و سپاس تو را كه اين دل خسته بي قرار را از

 من بودن و من گفتن رهانيدي...

خدايا ،خداوندا ! ماه ،ماه ميهماني توست .ماه مبارك رمضان .چقدر بي حضور

رمضان آسمان آبي دلهاي ما ميل به تيرگي دارد و زنگار آينه هامان

دست نخورده باقي مي ماند.رمضان اگر تو همه ساله نيايي در پرده هاي

سترگ غبار و غفلت براي هميشه از ياد ابديت خواهم رفت .

خدايا ، خداوندا ! از دنيا و هر آنچه در آن است مي گريزم  تنها

نياز از تو مي خواهم .چه شيرين است نياز بر درگاه بي نياز تو

پس مرا در جوار رحمت و عطوفتت سكونت ده كه من هماره و

هميشه با تو مي گويم و باتو نجوا مي كنم

تنها تو ، تنها تو ،تنها تو.

هر چه كردم نشوم از تو جدا، بدتر شد

از دل ما نرود مهر و وفا ، بدتر شد

مثلا خواستم اين بار موقر باشم

و به جاي"تو" بگويم كه"شما" بدتر شد

اين متانت به دل سنگ تو تاثير نكرد

بلكه بر عكس فقط رابطه ها بدتر شد

آسمان وقت قرار من و تو ابري بود

تازه با رفتن تو وضع هوا بدتر شد

چاره دارو و دوا نيست كه حال بد من

بي تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد

روي فرش دل من جوهري از عشق تو ريخت

آمدم پاك كنم عشق تو را بدتر شد

                            شعر از: شادي صندوقي

دلم براي خدا تنگ شده است

نداي دروني را مي شنوم كه مي گويد بنشين.

كمي با او از زبان دل سخن بگو شايد

دلتنگي به پايان رسد و يا حد اقل مرهمي باشد

تا سياهي هاي اين دلتنگي كمي زدوده شود

ولي هر چه هست براي او دلتنگ دلتنگم.

شايد كسي تا به حال اين جمله را به كار نبرده باشد

ولي نمي دانم چرا امشب اينقدر هوس كرده ام

با خدايم تنها سخن گويم

زبان دلم را به  كار بيندازم و از او بپرسم

عزيز از دستم ناراحتي؟

دلت از من گرفته است مي دانم و

آهي از ته دلم بكشم  و به احترام آن عزيز

آن را آهسته بيرون دهم و آه به احترام

بريده بريده و آهسته بيرون بيايد

و باز به نظاره بنشينم .چيزي نمي بينم ،هيچ چيز.

ولي تمام وجودم از دلم گرفته تا سلولهاي چشمم

 احساس ميكننددر مقابلش نشسته ام

و به همين خاطر همه نظاره گر اويند.

آه راستي عزيز يادم رفت،سلام،

اجازه بدهيد ميخواهم سوالي كنم،ببخشيد...

ولي ميپرسم ،حالت خوب است؟

و دلم از روي عشق زار زار مي نالد

گريه دلم گريه ايست بسيار شيرين

اي كاش هر شب دلم بدين حال گريان باشد

گريه دل را ديده اي. مسلما ديده اي

امشب از اول شب دلم چنين گريان است

شايد عزيز از گريه هاي دلم و شايد از چشمانم

و نمي دانم شايد از كلامم دريابد چه سخن هايي

با او دارم ولي هر چه هست اين را مي دانم كه ديگر

بيشتر از اين توان گفتن ندارم

اي عزيز خود درياب سختي هايم را و خود

به هر زبان كه دوست داري جوابم بده

كه دوست دارم هر چه را تو خواهي...

    يا ابا صالح المهدي  

اي پادشه خوبان داد از غم تنهايي

    دل بي تو به جان آمد وقت است كه باز آيي

همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي

چه زيان تو را كه من هم برسم به آرزويي

آقا جون سلام

امشب شب نيمه شعبان و من دلم گرفته آره

دلم عجيب گرفته،يه حس غريبي دارم آقا جون

دلم خيلي برات تنگ شده ...

دلم مي خواد برم يه جاي بلند اون قدر بلند

كه هيچ كس اونجا نباشه هيچ كس جز من و خدا

اون وقت از ته دلم فرياد بزنم و فقط تو و خدا

صدامو بشنوين...

آه...

آقا جونم پس كي مي خواي بياي

كاشكي امشب منم جمكران بودم

فقط يه آرزو تو اين دنيا دارم

و اونم اينه كه

 بياي

آقا جون زودتر بيا

خدا جونم امشب تو رو  به همه دلهايي

كه مثل دل من گرفته است قسمت مي دم

قسمت مي دم كه آقامونو زودتر برسوني

ممنونم خدا جون... ممنونم

دلم براي تو تنگ است خوب من برگرد

جواب آينه سنگ است خوب من برگرد

تمام لكنت شعرم يكي دو جمله ببين

سقوط قريه چه ننگ است خوب من برگرد

فداي خال سياهت تمام مردم چشم

كه چشمها پر رنگ است خوب من برگرد

دلم شكست ز بد عهدي زمانه بيا

شكست اول جنگ است خوب من برگرد

نشاني غزل درد يادمان باشد

قرار جمعه قشنگ است خوب من برگرد

دلم،هواي تو كرده و باز مي گويم

دلم براي تو تنگ است خوب من برگرد

                     التماس دعا_ مسافر

خبر آمد خبري در راه است...   

       سر خوش آن دل كه از آن آگاه است

               شايد اين جمعه بيايد ... شايد

                     پرده از چهره گشايد ، شايد...

ميلاد نور مبارك

پس کی می آیی

گاه گاهی که 

دلم می گیرد

    می نشینم آرام بر لب پنجره ای

       چشمها می دانند

           بر لب پنجره احساس ز دل می جوشد

 اين سوت آخر است و

                            غريبانه ميرود

                                        تنها ترين مسافر تو

                                                                از ديار تو

   براي سرودن يك شعر

   صداقت وعشق را از نگاه دريايي تو وام  مي گيرم ،

   پلك برهم نهادن هاي تو   

   رديف و قافيه شعر من است ؛

   شعر من از آهنگ حرفهايت وزن مي گيرد؛

   ببين حرفهايم رنگ و بوي تو را دارد ؛

   ولي نمي دانم چرا هر گاه

   مي خواهم گريزي به لحظه هاي تو بزنم

   در اول راه مي مانم.

   كاش لحظه هايت را برايم معنا مي كردي

     آن وقت به اندازه  تمام كاغذ هاي دنيا ...

                                             از تو مي نوشتم ... .

  حرفي براي گفتن اگر بود

                               0020   ديوارها

                                    سكوت نمي كردند...

تک ستاره ی آسمان شب های تنهاییم                                                    

حتی اگر هزار سال نوری

با من فاصله داشته باشی

باز هم                                                                   

              دوستت دارم

       A beautiful prayer   

               يك دعاي زيبا     

              I asked god to take away my habit

از خدا خواستم عادتهاي زشت را تركم بدهد                              

                              God said no

                  It is not for me to take a way

                          but for you to give

                                It up

                        خدا فرمود:خودت بايد آنها را ترك كني   

             I asked god to give me happiness

                                             گفتم مرا خوشبخت كن       

                               god said no

                I give you blessings happinessis

                                  up to you…

                     فرمود (نعمت) از من خوشبخت شدن از تو...

              I asked  god to grant me patience

                           از او خواستم لا اقل بمن صبر عطا كند

                              God said no

            P atence is a by product of tribulation

                  It is not granted it is learned

                             فرمود:صبر حاصل سختي و رنج است

                               عطا كردني نيست،آموختني است.

نمي توان ساده عبور كرد

از كنار خيابان و يا از كنار تو

و مسافراني كه رو به منظومه ي ديگري در راهند

پيدا كه مي شوي

پنهان مي شوند خاطراتي كه چراغ خانه مرا روشن مي كردند

مي خواهم همين روزها بروم

و آهسته در گوش باغ

ترانه اي بخوانم كه تو پيدايت شود

آخر اتصال آبي من وتو همين حرفهاست

همين ترانه كه گاهي باد 

در گوش باغ زمزمه مي كند.

            عیدتون مبارک

تو مي آيي و من زيباترين غزل وجودم را براي آن چشمهاي 

دريايي ات خواهم سرود ؛تو مي آيي و من براي ديدن دوباره

چشمهايت تمام نرگس هاي باغ را خبر خواهم كرد .

تو مي آيي

تو اي پرنده هميشه در كوچ من مي آيي ...

شهادت امام موسی کاظم (ع) را به شما تسلیت می گویم.

من غروب و آن نگاه غمگين خورشيد را در وقت وداع به تو هديه            مي كنم.

غروب بود و هوا سرد بود اما

كسي شبيه مسافر مسافري تنها

به روي جاده برفي ناتمام زمان

قدم زنان غزل عاشقانه اي مي خواند

غزل ز خاطره ها بود قصه ها غم ها

هواي بي كسي و غربت دمادم ها

هواي سرد و غروب و نگاه حادثه جو

در امتداد افق مي دويد در هر سو

و شب دوباره مي آمد شبي پر از وحشت

هواي سرد غم آلوده  جغد سنگي شب

ولي مسافر تنها در عشق حادثه ها

هنوز در حركت بود خسته و تنها

و زير لب غزلي عاشقانه زمزمه كرد

بياد روز رسيدن  بياد خاطره ها ...

دلم گرفته دوباره

                       هواي زمزمه دارم

                                                 هواي پر زدني سبز در نگاه تو دارم

دلم گرفته از اين غم

                           غم هميشه بودن

                                                غم نشستن غمگين ،كنار عكس سرودن

غم مسافر تنها

                  غم غروب جدايي

                                         همان شبي كه تو رفتي شدي هميشه ي راهي

منم غريب شكسته

                         كنار عكس تو اينجا

                                                    رها ز خويش نشسته

دلم گرفته دوباره

                      هواي زمزمه دارم

                                               هواي پر زدني سبز در نگاه تو دارم.

دوباره چشم دوختم به جاده اي كز آن عبور مي كني

به اين مسير سرنوشت

 به آن غروب دل نشين

به جاي پاي عابري كه روي  ساحل شني

بدون كفش مانده است

دوباره فكر مي كنم به لحظه هاي انتظار

به انتظار آمدن ز خود جدا شدن رها  شدن

دوباره فكر مي كنم

به لحظه اي كه نيستي

به لحظه اي كه قطره هاي اشك دوباره سيل مي شود

و باز آه مي كشم

شب است و من هنوز چشم براه عابري نشسته ام

چشم براه آن كسي كه هيچ وقت از اين ديار عبور نمي كند.

پنجره هاي بسته يه آسمون ابري

 يه كوچه پر از غم پر از غروب پاييز

يه پنجره يه ديدار يه قاب عكس رو ديوار

يه حس پوچ و مبهم يه گم شده تو تكرار

هميشه هاي پر از احساس غربت وتنهائيم را در نامه اي از جنس محبت مي نويسم و آنرا

در بلور شيشه اي قلبم مي گذارم و بر اقيانوس اشكهايم روانه مي دارم تا شايد مسافري

درآن دورها در شهر بزرگ دلش نامه ام را از آب بگيرد

آن وقت من ديگر تنها رابينسون كروزوئه غريب روزگار نخواهم بود.

ايمان دارم كه تولدم به خاطر تو بود

تمام هستي من از تو آغاز شد

ولي گويا مردم نفهميدند

كسي به فرياد سكوتي كه مرا خفه مي كرد

كسي به تشنگي شعرهاي من رحم نكرد

و خود نيز نگفتيم

كه در بهم رسيدن نگاهمان چه طوفاني است كه هردو از آن مي گريزيم

و تفسير نكرديم

راز گلهاي را كه براي هم مي برديم

گناه از ما بود

خدا نيز به ما رحم نكرد

گويي خدا عادل نبود كه تو را از من ربودند

و من انتظار را به تاوان گناهي دادم

كه از خدا سر زده بود،كه از هر دومان سر زده بود

مرا ببخش

مرا ببخش كه تنم تاب نياورد

كه پاهايم زانو زد

و چشمانم در گودي خود فرو رفت

مرا ببخش

كه پايان زندگيم آغاز انتظار بود

و  فقط يك عمر برايت منتظر مي مانم.